ความจริงเรื่องพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษหลังพบข้อมูลจากหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สำรองพื้นที่

 

สารบัญ

หน้า 2

 

ผมค่อยๆย่อยจากบันทึกของหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และค่อยๆคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในประเทศไทย ที่ถูกต้องตรงตามที่บันทึกก็มี ที่ในบันทึกไม่ได้บันทึกก็มาก และที่เขาทำโดยไม่จดบันทึกนี่มากที่สุด รายชื่อโรงงานที่ไม่ได้บันทึกก็ยังมี แต่อาจจะเพราะเรื่องการจดทะเบียนทำไม่ถูกต้องมากกว่า

 

สรุปว่า ในบันทึกของหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ไม่ได้บันทึกเกี่ยวกับเรื่องพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษโดยตรง แต่ที่ผมสังเกตุได้คือ โรงงานแก้วที่มีขนาดไม่ใหญ่ นั่นแหละเป็นโรงงานที่สามารถสร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษได้ รวมถึงอาจจะมีโรงงานของทหารเรือที่เปิดตั้งแต่ พ.ศ. 2462 นั่นก็สามารถสร้างได้เช่นกัน เพียงแต่เมื่อถึงประมาณ พ.ศ. 2498 ก็อาจจะไม่ได้สร้างแล้ว เนื่องจากการขยายให้เป็นโรงงานที่ใช้เครื่องจักร (แต่ แต่ว่า ก็อาจจะเป็นไปได้ว่า ต่อให้เป็นโรงงานที่ใช้เครื่องจักร หากแต่ก็อาจจะยังสามารถสร้างพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษได้ด้วยเช่นกัน)

 

เมื่อจักรพรรดิคังซีเห็นว่า งานแก้วของจีนที่มีมากว่า 3,000 ปีเริ่มไม่พัฒนา จึงเชิญปรมาจารย์แก้วชาวเยอรมันมาสร้างโรงงานแก้วหลวงเมื่อปี ค.ศ. 1696 และต่อมายังเชิญปรมาจารย์ช่างแก้วจากยุโรปอีกหลายท่านมาช่วยสอนคนจีนให้มีพัฒนาการเกี่ยวกับงานแก้ว

โรงงานแก้วหลวงได้ขยายเป็นย่าน ทั้งย่านนั้นมีแต่โรงงานแก้ว และต่อมา ช่างแก้วจีนที่เรียนรู้วิชาแก้วจากยุโรปได้กลับไปพัฒนางานแก้วจีนให้มีความก้าวหน้าแบบผสมผสาน เมื่อกลับสู่บ้านเกิดก็ได้เปิดโรงงานแก้วและขยายงานต่อไปจำนวนมาก

 

ความเจริญรุ่งเรืองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1696 (พ.ศ. 2239)และเจริญรุ่งเรืองมาตลอด 100 ปี ผ่านสมัยจักรพรรดิหย่งเจิ้ง และจักรพรรดิเฉียนหลง ความรุ่งเรืองสุดขีดก็ถึงขีดสูงสุดเมื่อราว ค.ศ. 1796 (พ.ศ. 2339)

ช่างแก้วจากมณฑลต่างๆส่วนใหญ่ได้กลับบ้านเกิด ขยายโรงงานจำนวนมากในมณฑลต่างๆ และยังมีย่านปักกิ่งด้วย

 

เมื่อนำประวัติจากหอสมุดกลางจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่ว่า ประมาณ พ.ศ. 2462 ณ วัดเกาะก็ดี แถวสามแยกไฟฉายก็ดี ได้มีกลุ่มโรงงานแก้วขนาดเล็กมาเปิดดำเนินกิจการ หากผมคาดเดาเองว่า อาจเป็นกลุ่มนายช่างแก้วจากจีนที่ออกมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ มาตั้งรกรากในประเทศไทย เพราะโดยลำพังจู่ๆจะให้คนไทยแท้ๆมาเปิดกิจการหลอมแก้วนั้น น่าจะยากกว่าเหตุผลแรกหรือไม่? ท่านผู้อ่านโปรดพิจารณา

 

ผมเคยได้ยินจากปรมาจารย์ช่างแก้วของผมถึงเรื่อง ถ่านหิน และถ้าหากสมัยนั้นใช้ถ่านหิน ก็จะเป็นข่าวดีสำหรับวงการพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษ เพราะพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษที่หากสร้างในไทยตั้งแต่สมัย พ.ศ. 2462 เรื่อยมาถึงประมาณ พ.ศ. 2498 เตาอบลดอุณหภูมิยังใช้เตาถ้ำที่ใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิง ช่างแก้วจะสามารถอบพระแก้วในเตาถ้ำได้นานกว่าการใช้เตาอบสายพานมากๆ

 

พอถึง พ.ศ. 2498, 99 โรงงานแก้วในไทยได้หันไปใช้เตาอบสายพานเหล็กกันเกือบทั้งหมด โดยใช้น้ำมันเตาเป็นเชื้อเพลิง และเพราะความที่เตาสายพานเหล็กมีปากเตาแคบ ชิ้นงานแก้วทั้งบางแค่ 4 หรือ 5 ม.ม. และชิ้นงานแก้วพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษขนาดหน้าตัก 5 นิ้วซึ่งหนาถึง 40 ม.ม. ต้องใช้เตาอบเดียวกัน จึงเป็นเหตุให้ความคงทนสู้เตาอบถ้ำไม่ได้*

หมายเหตุ
*=ยกเว้นโรงงานที่เขายังมีเตาถ้ำพอใช้งานอยู่ ก็จะมีความแข็งแรงทนทานกว่าเตาสายพานเหล็ก

 

ตอบแรกกะว่า จะเขียนไล่เรียงตามลำดับ พ.ศ. ไปเรื่อยๆ พอดีมาพบกรณีมีเซียนพระท่านหนึ่งคือคุณ choot bas เขามีเรื่องการประมูลพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษชุบรุ้ง ซึ่งเป็นงานตอนที่เครื่องชุบรุ้งเข้าไทยใหม่ๆ จึงมาโพสต์ไว้เป็นวิทยาทาน (แทรก)

 

พระแก้ว 25 พุทธศตวรรษที่สร้างในไทย ถ้าสร้างก่อนประมาณ พ.ศ. 2535 ถ้าต้องการทำกะไหล่เงินหรือกะไหล่ทอง ยังพอหาช่างทำได้ เพราะเรามีช่างคนไทยที่ทำกะไหล่เงิน/ทองมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่พอหลังจาก พ.ศ. 2535 เป็นต้นมา อาจจะหาช่างทำได้ยาก หรืออาจจะหาไม่ได้เลย อันเนื่องมาจากคนไทยเริ่มเข้าสู่สังคมที่มีการศึกษา เริ่มเลือกงานที่ถ้ามีพิษมีภัยนิดหน่อยก็เริ่มจะไม่เอา ซึ่งก็เป็นสาเหตุให้พระแก้ว 25 พุทธศตวรรษที่สร้างหลัง พ.ศ. 2535, 36 ไม่มีการกะไหล่เงิน กะไหล่ทองให้เห็นกัน

ส่วนที่มีบางท่านบอกว่า ทุกวันนี้ยังมีโรงงานรับชุบกะไหล่เงิน/กะไหล่ทองอยู่เลย ก็ขอบอกว่า นี่คือเครื่องชุบทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งก็ถือว่า เขาทำได้ดี ทำได้สวย ใหม่เอี่ยมอยู่ได้นานปี ก็เลือกเอาครับ ถ้าต้องการกะไหล่เงิน/ทองของแท้ๆ ต้องเลือกหาพระแก้วเก่าๆครับ

แต่ถ้าเป็นผม ผมจะเลือกที่ยังใหม่อยู่ ถ้าเก่ามากๆก็รอวันหลุดร่อนน่ะครับ

 

สำรองพื้นที่ 1

 

สำรองพื้นที่ 2 เผื่อมีภาพพระแก้วชุบเครื่องใหม่ๆ

 

สำรองพื้นที่ 3